رسیدن به آسمایی: 03.05.2010 ؛ نشر در آسمایی: 03.05.2010

سید همایون شاه عالمی


مروارید ِ روح

مروارید ِ روح با صدف ِ غیر مپوشان
در دیگ ِ هوی پخت ِ هوس دیر مجوشان
این جاده بوَد یکطرفه باز نگردی
دل در قدم ِ غیر تو بیهوده مرنجان
خاکی و بیا ، آب، ز آتش منما باد
تا هیزم ِ آذ است به خروار مسوزان
گر غیر کشی از دل ِ خود عشق شود نور
شو خاک ِ ره ِ یار دگر اشک مریزان
بنگر چو کتابست حیات از سخن ِ یار
چون خواب، گذر کرده عمر صفحه بگردان
بر مژه بایستاده ببین اشک ِ ندامت
چون سیل شود قصه بافتد چو به دامان
در بحر ِ گنه غُطه زدن تاکی و تا چند
بکشای بیا دیده از این خواب ِ پریشان
ما کبر بر آریم و مگر لعبتگانیم
در کثرت ِ نادانی شده غافل ِ حیران
گر دیده کنی باز به دور و بر ِ گیتی
معموریت از حیرت خود بنگری ویران
گر کور و کری غره بشد گه به تعصب
چون پایک ِ موران بنگر چشم ِ حریصان
کم کن تو عمارت به رخ ِ آمد ِ طوفان
مژگان بزنی تا نگری دشت و بیابان
پیچیده بوَد راز چه دانیم (همایون)
عمریست به حیرت گذرد بی سر و سامان



می 3 2010م
وزیر اکبر خان مینه
کابل افغانستان