رسیدن:  28.12.2011 ؛ نشر : 02.01.2012

رفعت حسینی

 

        باد های 

              جنگل شب

 

[ یک ]

 

تمامِ راه

معجزه را پالیدیم

و واژه های گـُـمشده در باد های جنگلِ شب را .

 

[ دو ]

 

به رهگذر ِما

همه

     چون سنگ های خفته در دلِ یک کوه

خا مُـشان بودند .

 

[ سه ]

 

کسی نگفت :

                 سلام

کسی نگفت :

                 روز به خیر

کسی نگفت :

                 بمانید

کسی نگفت که :

                مهمان رویش یک باوریم

                                       این هفته .

 

[ چهار]

 

کسی

    دریغ و درد

           هیچ کسی

                        قصه نکرد .              

 

[ پنج ]

و شهر

    بوی  صدا های تیر خورده را می داد .

 

دوهزارویازده عیسایی

آلمان ، تحریر دوم

 

 

    ***  

 

             با تمام حنجره

من با تمامِ حنجره

               تنهایی ترا

                      فریاد می زنم

ای نقشِ ره به عمقِ دیدۀ تو ماندگار

                                                ـ وای ـ

در انتظار گامِ کدامین کسی

                                        بگوی

بر ره نظر مکن

افسانه ها

             فضای ذهنِ ترا

                              سنگ کرده اند

غیر از صدای پای خودت گوش راه را

گامِ دگر ، صدای دگر

                        در نمی زند !

 

       کابل ،

       سیزده پنجاه و سه خورشیدی

                    

***

 

        با یک چنار پیر

 

  تشنه

          شکسته شدن :

                                تلخ است !

دیشب

به خاطره هایم

                   می گفتم .

 

      )))    )))    )))

 

دیشب

            به خاطره هایم می گفتم :

پیش از سفر به ساحتِ خاک و باد

زین ژرفنای داغِ تبم

                                میخواهم

تا آخرین سرودهء باران را

با یک چنارِ پیرِ جهاندیده

                                 ـ یکجا ـ

در سرزمین خودم

                              ـ اما ـ

با

          وقفه های گریه

                            فرو خوانم .

 

آلمان  ، تحریردوم

می دوهزارویازده عیسایی