شماره ی ویژه ی نوروز سال 1391
 

عبدالهادی هادی

خدای دې ۹۱ یم کال ټولو ته ښه کړي! دا هم سپیده داغ والو ته د نوي کال یوه ډالۍ:

څه که پسرلی شو؟


تیر پسرلی ښه وو راته لنګې جوړه میږې وې
ژي له کوچو ډک وو او شړومبې مو هم پریمانه وې
... للمې مو کرلې وې ، رمې څر ته روانې وې
بلاربې په آسمان کې، سپینې وریځې له بارانه وې

تیر پسرلی ښه وو،ځمکې شنې وې اوبه ډیرې وې
ټولې یخې شپې پر موږ، په خیر اوخیریت تیرې وې
زړونو نه د کرکو او کینو خاطرې هیرې وې
ورکې مو له ذهنه د ناڅاپه غمو ویرې وې

تیر پسرلی ښه وو، د سبا تمه مو پاتې وه
پس له تورو شپو نه د رڼا تمه مو پاتې وه
تللو سخي جان ته، د دعا تمه مو پاتې وه
هم د خپلو دښتو ، د ښکلا تمه مو پاتې وه

تیر پسرلی ښه وو، موږ سړو اوبو منګی درلود
ناست مو پاس په تخت باندې، پاچا لکه غمی درلود
موږه یو امان او میرویس خان او ابدالی درلود
واک مو د کور خپل وو، او پر سر مو هم پټکی درلود

خپل مو یو نغری وو او د خټو مو کورګی درلود
موږه خپل وقار او خپل عزت او خپل ځایګی درلود
موږ پر سر څادر او هم د پښو لاندې لیمڅی درلود
نور مو که څه نه وو، نو مو روغ شانې زړګی درلود

سږ پسرلی راغی، زموږ میږې واړه وچې دي
چا مو له غړکو نه ، غلا کړې سپینې کوچې دي
پنډې رمې ګرځي ، خو حاصل یې تورې پچې دي
للمې او شدیارې مو ، له تندې وچې وچې دي

سږ پسرلی راغی خو ړانده یو په اوبو پسې
لا، لاسونه مروړو خپلو تیرو زمانو پسې
خپلو کې اخته یو او لا ګرځو تربګنو پسې
څرنګه اخیستي یو غمونو اندیښنو پسې

سږ پسرلی راغی، د سبا تمه مو نه شته ده
پس له تورو شپو نه د رڼا تمه مو نه شته ده
نه ځو سخي جان ته، د دعا تمه مو نه شته ده
هم د خپلو دښتو د ښکلا ، تمه مو نه شته ده

سږ پسرلی راغی، خو اوبو چینه مو ورکه ده
ناست د پاچاهۍ پر تخت، یو څوک لکه نانځکه ده
بل مو پر سر اور دی او سره شوې راته ځمکه ده
ایښې پر اوږو مو د غمو توره غړکه ده

ناسته د امان پر تخت، د بل د کور پټکه ده
شنه مو په ذهنونو کې له خپلو ورونو کرکه ده
لا پر موږ واکمنه د جګړو توره شیشکه ده
څه که پسرلی شو،څه که شنه مو بیرته ځمکه ده؟
۱۸مارچ۲۰۱۲
سیډني/پاراماتا