رسیدن:  01.10.2011 ؛ نشر : 03.10.2011

 

رفعت حسینی

 

 

         یک امشب را ...

                           

                                          بخشیده به :

                                                                  مومن خان بیلتون

                                                         که او را ، عمریست ، شنیده ام .                                  

 

از آدابِ وزیدنِ باد

                    بگذار

و رسومِ باریدنِ باران

و عادتِ روییدن گیاه

              سخن گوییم

                          امشب

و از عنعنه ییکه عشق دارد

و از روشِ  زیستنِ بک مرغزار

و از نحوۀ سفر های آب

                          در زمین .

 

***

 

همسایه گی لحظه های مکدرِ بی شتاب

                                                    بیا

کهنه رفته یی باشد

                      امشب

 اگر به چشمی که زیبا ترین است

و به زلالِ چشمه یی سالمند

                                  بیندیشیم .

 

>< <> ><

 

به روز های سرزمینِ آرامش

و به آنچه

           باغِ باور را

                    سبز می نماید .

 

***

 

به سیه ترین گیسوی راه برده در خرامِ باد

                                                    بگذار

و دریا های بی خشونت

و معبدی بر شاخسارِ درختی فرخ

                                          فکر کنیم

که یک پرنده بنا می کند                               

و به کندو های لبالب از آرد

و عطرِ همیشه مست شببو ها

               در تاکستانهای باغ های دلبند .      

 

***

 

به حقیقتِ شب خوی تلخ

                              امشب     

چون رفته یی دیرینه سال

                         بیندیشیم

و شعله های آتش را

 ندیده ایم مدت هاست

و آوازِ انفجار را

و شتابناک گردشِ طیاره های جنگی را

و آوازِ بمب و مین را

                دیریست نشنیده ایم .

 

***

 

دیرگاهیست :

کسی

          از دست نداده است

                                  در محله پایش را

و مردن را

            با هجومِ غضبناکِ راکت

                                         کاری نیست

و پرچه های بدنِ آدمی

بر شاخه های درختان

                     نمانده است

وگرسنه یی نیست

و تلخی یی

             نیست

و پریشانی یی

                نیست !

 

***

 

امشب را

       بگذار

             هوش بسپاریم

به صدای بیلتون و طنبورش

و

     غزل خوانی سمیع سراج

و

   شیفته آوازِ استاد امیر خان

و

شعر های سرودِ امجد علی

           که کوهِ دردی را

                             آب می کند .

 

***

 

یک امشب را

               تنها

با

  پیاله

        بگدرانیم !

 

برلین ، دوهزار ویازده عیسایی

      تحریر دوم

برگرفته از دفتر شعر :

بنفشه هایی که نرویدند